someday i'll prove them wrong

Camille Oliveros. 16 years old. Filipino. Currently Living in Riyadh, Kingdom of Saudi Arabia.

YEA. DI NA AKO NAKAKAPAGBLOG MASYADO.

actually, di na ako nakakapagnet masyado. erase that. hindi na ako nakakapag internet. but ill explain that later.

so yea, my last post was nung second week ko ata dito sa Philippines. and madaming nangyare pa after non kaya eto, imma story tell muna.

may 11, 2012.

my friends and i went to starcity too meet our old friend na hindi namin nakita for almost 4 years. she’s leaving for new york kase and that was our only chance to meet. tapos ayun, onti lang kameng nakapunta, ako, si mads (bf ko), si michelle, xavier, kaye (sia ung sinasabe kong ppuntang new york), ung bf niang si marc, tsaka ung anak ng insan ko na si Milan. bagong experience yun lahat sa akin since ive never been in such a place. ang nagiisang ride na nasakyan ko (maliban sa merry-go-round) is jungle splash (ung nababasa ka na echos). and that was fun. nung paakyat na kami, i was worrying na baka bumaksak kami since sobrang unsecure ung feeling since walang belt and stuffs. tas nung babaksak na, sobrang malalaglag ka pero syempre may hawakan at un lang ung makakapitan mo para di ka malaglag sa boat. im not the outgoing type of person, and i have a fear in high places kaya feeling ko i was a total killjoy nung mga oras na un sa mga kaibigan ko dahil pinipilit talaga nila ako at umaayaw ako. pero hindi lang naman ako, kasama ko si mads. o diba? :)) walang iwanan ba? joke lang. ang bilis nga ng oras nung andun kame e. nakakalungkot lang. btw, bumili din sko ng headband don na may malaking ribbon sa taas na color yellow. at mukha akong tanga while i was wearing that but im having fun so who cares? feel na feel ko ang pagiisip bata non. :))

may 15, 2012

may mga friends ako na taga Riyadh din. galing silang SPIS. si Nique at Daphne. magkapatid sila. mas matanda si Nique ng isang taon pero they’re classmates. we’ve known each other since grade 4 or 5 dahil churchmate kaming tatlo and i’d admit na nung mga times na yun, we were so close. to cut the long story short, they’d be living with us dito sa Philippines. nung una, akala ko mahihirapan akong magadjsut dahil sanay akong ako lang ang nagiisang teenager sa bahay but it was actually fun. Nique and i share the same habit of reading. nung una hindi ko alam un pero nung nakita ko ung wallpaper nia sa phone na Hunger Games at ung mockingjay pin, i asked her kung napanuod na niya ang movie and she said na nabasa daw niya ang book at ang saya ko. nabasa ko na ung tatlong book and im dying to share my thoughts about it to somebody who could relate. and ayun, we talked about being disappointed sa movie since wala si Madge para ibigay ung pin, and many more. tas pagkauwi, she showed me her books. kumpleto ung book nia sa “lord of the rings” pati “the hobbit”. and since tatlong libro ung Lord of the Rings, The Hobbit muna ang inuna kong basahin. She also lent me the book titled “the confession” at natapos ko un in just a few hours. after nun binasa ko ung “me and mr darcy”. 

may 18, 2012

nagenroll na ako sa papasukan kong university. my mom doesnt want me to study in Manila so i ended up in Bulacan since dito kami nakatira. Bulacan State University. o yea, nakapasok ako sa isang state university. B) joke lang. mamatay matay na kaya ako sa pagaalala kung makakapasok talaga ako dun since mapili sila sa studyante. fortunately, nakapasa ako sa entrance exam ko nung May 6 at nung 18 ko lang nalaman ung resulta, diretsong enrollment na un. feel na feel ko na nga ang college life e. lalo na nung may nagpaparinig sakin na mga babae na “ang panget nung naka blue” at ako un and take note, ang ginawa ko lang sa kanila is magtanong kung ano ung student number at after non, i think they didnt like me (masama bang magtanong? nope. baka naisip lang nila na ang kapal ko at sila pa ang tinanong ko. but who cares?nwala akong ginawang masama). pero ayun nga, it’s fun. really. it’s like “wow, so this is the real world”. sa Riyadh kase, halos lahat ng tao, mabait. nagkakaron man ng gulo, naayos din agad. but that doesnt mean na hindi kami marunong mangaway. marunong kami (magaling kami -.-) pero lagi naming nilalagay lahat sa tamang lugar at tamang rason. dito sa pinas, halo-halo ang mga tao. may katulad ng mga taong nagparinig sa akin sa BSU pero alam kong mas madami ang mga tao na mababait, tulad na lang nung mga tumulong sa akin sa mga gagawin ko para sa enrollment at medical echos. di ko natanong name nila pero di ko makakalimutan mga mukha nila.

anyways, ang dami ko pang gusto sabihin. since minsan na lang ako mag net </3 but i have to go. :)) magpapakabit na din naman na daw kami ng internet soon and im in no rush naman. priority ni mama na bulhin ung mga kagamitan sa bahay (ref., bed, table, chair, etc.) at gastusin ko para sa college kase ngayon pa nga lang kami talaga magsstay sa Philippines at ngayon pa lang kami bumibili ng mga gamit. pero after nun, sabi ni mama, magpapakabit na ng net. kdot. ang daldal ko na. :))))) sorry. but i doubt na may magbabasa talaga nito. so yea. bye.